Wist u dat uw browser verouderd is?

Om de best mogelijke gebruikerservaring van onze website te krijgen raden wij u aan om uw browser te upgraden naar een nieuwere versie of een andere browser. Klik op de upgrade button om naar de download pagina te gaan.

Upgrade hier uw browser
Ga verder op eigen risico

Wist u dat uw browser verouderd is?

Om de best mogelijke gebruikerservaring van onze website te krijgen raden wij u aan om uw browser te upgraden naar een nieuwere versie of een andere browser. Klik op de upgrade button om naar de download pagina te gaan.

Upgrade hier uw browser
Ga verder op eigen risico

Doelmiddeligheid

Wie winst boven waarden stelt, raakt beide kwijt.

“Het doel heiligt de middelen”, moet Boris Johnson gedacht hebben, toen hij het Britse parlement naar huis stuurde en kritische parlementariërs uit zijn partij mieterde. “Mijn wil gaat boven de wet.” Zelfs als daarmee de democratie, de economie en de harmonie van het land, volledig naar de gallemiezen gaan. Johnson wil, moet en zal de EU op 31 oktober verlaten. Met of zonder deal, met of zonder parlement, met of zonder toekomst.

“Ongelofelijk, ongehoord en ondemocratisch”, klinkt de verontwaardiging luid en massaal. In het verdeelde Koninkrijk zelf, in Europa en ver daarbuiten. De middelen die Johnson inzet om zijn doel door te drukken zijn immoreel, illegaal en incorrect. Maar heiligen die middelen het doel? Mag je een democratisch gekozen parlement buiten spel zetten om een democratisch gekozen Brexit uit te voeren? Die vraag is een stuk lastiger te beantwoorden. Want dan gaat het niet meer om het persoonlijke doel van Johnson, maar om een meer verheven doel; de wil van het volk.

“Hoe ver mag je gaan, in het fysieke contact met een patiënt?”, was de vraag op een werkwaardensessie bij een klant. “Ik ben wel eens met een patiënt in bed gedoken”, meldde een wijkverpleegster doodleuk. De zaal was in shock en muisstil. Tot ze haar verhaal deed. De patiënt, een breekbare man van 90+ was doorweekt thuisgekomen. De verpleegster trof hem rillend in bed aan. Ze bedacht zich geen moment, ging naast de tot-op-het-bot verkleumde man liggen, nam hem in haar armen en wreef hem warm tot het risico van onderkoeling geweken was. De verontwaardiging in de zaal sloeg om van volslagen verbijstering naar een ongelofelijk ontzag. Het oordeel veranderde van een ontslag op staande voet, naar een staande ovatie.

Het doel heiligt de middelen, mits het doel zelf ook een beetje heilig is. Als het een smoesje wordt om je niet aan regels, integriteit- of fatsoensnormen te hoeven houden, zolang je maar krijgt wat je wilt, gaat dat ten koste van je waardigheid en vroeg of laat ook van je winst. De vraag of het doel de middelen echt heiligt kun je beantwoorden door te bepalen voor wie het een doel is en voor wiens rekening de middelen komen. Betaal je zelf de prijs voor dit ‘extreme’ middel zodat anderen er beter van worden? Deal! Worden anderen benadeeld zodat jij krijgt wat je wilt? No deal! Een vraag die we onszelf moeten blijven stellen als we besluiten dat grenzen overschreden mogen worden. In ons werk, in ons leven; om onze economie en om ons leefklimaat.

Vanuit dit perspectief waagt ‘Bojo’ een gokje met de toekomst van miljoenen Britten én Europeanen. Wij betalen allemaal de prijs voor zijn stoïcijnse drammerigheid. Misschien wordt het tijd dat Europa haar armen om die rillende Britten slaat tot ze de warmte van de gezamenlijkheid weer voelen. Deal?

Alles op z'n plek
Disclaimer | Privacy policy