Wist u dat uw browser verouderd is?

Om de best mogelijke gebruikerservaring van onze website te krijgen raden wij u aan om uw browser te upgraden naar een nieuwere versie of een andere browser. Klik op de upgrade button om naar de download pagina te gaan.

Upgrade hier uw browser
Ga verder op eigen risico

Wist u dat uw browser verouderd is?

Om de best mogelijke gebruikerservaring van onze website te krijgen raden wij u aan om uw browser te upgraden naar een nieuwere versie of een andere browser. Klik op de upgrade button om naar de download pagina te gaan.

Upgrade hier uw browser
Ga verder op eigen risico

Geld zorgen

"Zorgen moet je niet maken, maar doen."

Mijn kinderen schrikken elke keer opnieuw, wanneer ik een afspraak in het ziekenhuis heb. Toch stap ik er altijd met veel plezier binnen en ga met evenveel energie weer naar buiten. Gelukkig hoef ik er dan niet heen voor een nare behandeling, zelfs niet voor een bezoek aan een zieke naaste. Ik kom er vaak én graag, omdat Siebert & Wassink verschillende ziekenhuizen met talent mag versterken. Door assessments, coaching, recruitment en advies. We zorgen dus vaak voor de mensen die voor ons zorgen. Dat geeft verantwoordelijkheid, vertrouwen én voldoening.

Want in ziekenhuizen werken bijzondere mensen. Hard genoeg om alle kwalen te behandelen (cure). Zacht genoeg om alle mensen te begrijpen (care). Zorgen is geen beroep, maar een roeping. Daarnaast is het ziekenhuis ook een uiterst merkwaardige werkplek. Elke organisatie doet er alles aan om gezond te blijven, door klanten zo lang mogelijk vast te houden. Ziekenhuizen doen er alles aan om hun klanten zo snel mogelijk gezond te laten vertrekken. Op de hoofdkantoren van veel bedrijven vergaderen ze over ‘Customer Journey’ programma’s, terwijl de klanten van ziekenhuizen elke dag gewoon door hun hoofdkantoor mogen lopen en er zelfs liggen.

Toch zit er iets scheef in de relatie tussen klinieken en klanten. Terwijl het voor de klant gaat om diens meest waardevolle bezit (gezondheid), heb je uitgerekend in de zorg geen vrije keuze in de behandeling die wordt ‘aangeschaft’. De kliniek levert op haar beurt de best mogelijke zorg, maar kan daarvan niet zelf de prijs bepalen. In ons ziekbed ligt een zorgverzekeraar tussen de ‘klant’ en de ‘leverancier’ in. Die verzekeraar heeft een belangrijke taak om de kosten zo laag mogelijk te houden. Dus worden ‘dure’ behandelingen uitgesloten en ‘dure’ behandelaars uitgeknepen.

Op zich is daar iets voor te zeggen. We geven jaarlijks bijna 100 miljard uit aan de zorg. Dat is ruim 14% van ons bruto nationaal product. Ondanks die enorme bedragen, gingen er vorige week twee grote ziekenhuizen failliet en staan tientallen ziekenhuizen er financieel niet echt gezond voor. De zorgen van de zorg zijn te complex om zomaar een schuldige aan te wijzen. Maar juist dát voedt de mopperende menigte. Een kwaal waar ons land al sinds de eeuwwisseling aan lijdt: De vicieuze cirkel van ontevreden burgers en onzekere bestuurders. Een minister van volksgezondheid die stamelt dat het allemaal een verrassing en vervelend is, dat helpt dan ook niet echt.

Wie de schuld heeft en waar de oplossing ligt, kunnen wij u ook niet vertellen. We weten wel wie een alibi heeft: Die bijzondere mensen in de ziekenhuizen. Die niet voor het geld zorgen, maar wel voor de mensen. Die elke dag hun bed uit komen om aan het bed van een ander te staan. Die er alles aan doen om mensen uit ziekenhuizen te ontslaan, maar nu zelf ontslagen worden. Ze zijn erbij als je voor het eerst je ogen open doet en staan je bij als je ze voor het laatst sluit.

De mensen die voor ons zorgen, daar zorgen we toch voor?

Alles op z'n plek
Disclaimer | Privacy policy