Puberteit of puber tijd?

Daar zitten we dan weer. Met elkaar in lockdown. Even leken we ervan af, maar na 6 weken oplopende besmettingen en ziekenhuisopnames, zijn we terug bij af. Naar verwachting zullen er deze week 100.000 nieuwe besmettingen bijkomen. Dat is om moedeloos en depressief van te worden. Pubers en jongvolwassenen worden dat massaal, zo blijkt uit onderzoek. Veel van de maatregelen en beperkingen druisen in tegen motto, missie en motivatie van elke generatie jongeren: de wereld verkennen, verwerpen, veroveren en veranderen.

De ruimte om lekker tegendraads te doen, te ageren en te provoceren, wordt al ingenomen door een kleine groep Nederlanders die overal tegen zijn. De totaalweigeraars die in alles een probleem zien en in niets een oplossing. Ze doen niet aan afstand houden, niet aan mondkapjes, niet aan quarantaine of inperking van bezoek; niet aan testen, niet aan QR-checken en al zeker niet aan vaccineren. Ze vinden elke maatregel bij voorbaat een schending van hun onbegrensde vrijheid.

De zelfbenoemde ‘verzetsstrijders’ die zich afkeren tegen elke maatregel en zelf geen enkele oplossing of verantwoordelijkheid (aan)dragen. Ze doen me denken aan mezelf toen ik 15 was. Die stomme regels die onze vrijheden als puber inperkten. De middelbare school die we provocerend vergeleken met een concentratiekamp; die stomme regel dat je om 12 uur thuis moest zijn; je achterlijke ouders die nooit iets begrepen en elke keer de regels veranderden; die dictatuur van de volwassen. “Had ik maar normale ouders, ik ga nog liever in Noord-Korea wonen”.

Inmiddels ben ik 51. Veel van mijn verontwaardigde boosheid is door de jaren heen geëvolueerd in verwonderde belangstelling. Nieuwsgierig hoe dingen werken in mijn werk en in de wereld van werkenden. Wat op LinkedIn sterk opvalt, is dat de typische maatregel-mopperaar vaak een wat onbestendige baan, bedrijf, beroep, of beslommering heeft.

Ze zijn CEO van hun eigen ZZP BV, content-creator, coach, coördinator of commissielid bij één of ander vaag clubje, zitten ‘in-between-jobs’ of dwarrelen als zelfbenoemde lifestyle- of geluksfluisteraar wat in de vrije ruimte Zonder voorbarige conclusies te trekken, lijkt het erop dat veel ‘strijders voor vrijheid’, gewoon te veel vrije tijd hebben. Ze hebben echt te weinig te doen, of voelen dat ze er te weinig écht toe doen.

In bedrijven wordt er ook gemopperd over de beperkingen en soms buiten de coronarichtlijntjes gekleurd. We gaan daarna over tot de werkelijkheid én weer hard aan het werk. We hebben geen tijd om hele dagen ons gelijk te willen halen. Daar verdien je geen boterhammen mee en het maakt je ook niet echt gelukkiger. Pubertijd ontgroei je wanneer je een doel in je leven vindt, dat je meer energie geeft, dan je dagen te verlummelen in verontwaardiging. Je ontdekt dat jezelf een schop onder je kont geven en bijdragen aan oplossingen, je een beter gevoel geeft, dan te blijven wentelen in je onbegrepen onrecht. Misschien moeten we de totaalweigeraars gewoon helpen om zelf weer een serieus doel of echte baan te vinden. Dat zou hun zelfbeeld verbeteren, wat lucht geven aan de arbeidsmarkt, de coronacrisis sneller doen oplossen én de vrije ruimte teruggeven aan de echte pubers, die nog moeten provoceren en leren dat ze niet gelukkiger worden van louter protesteren.

Alles op z'n plek
Disclaimer | Privacy policy | Algemene voorwaarden