Wist u dat uw browser verouderd is?

Om de best mogelijke gebruikerservaring van onze website te krijgen raden wij u aan om uw browser te upgraden naar een nieuwere versie of een andere browser. Klik op de upgrade button om naar de download pagina te gaan.

Upgrade hier uw browser
Ga verder op eigen risico

Wist u dat uw browser verouderd is?

Om de best mogelijke gebruikerservaring van onze website te krijgen raden wij u aan om uw browser te upgraden naar een nieuwere versie of een andere browser. Klik op de upgrade button om naar de download pagina te gaan.

Upgrade hier uw browser
Ga verder op eigen risico

Raar zo'n leraar

"Een goede coach moet zowel inspireren als irriteren."

Hoogst verontwaardigd stapte ik de kamer van mijn afstudeerbegeleider binnen. De directeur van het bedrijf waar ik mijn afstudeeronderzoek deed, had me die ochtend vriendelijk bedankt voor het heldere rapport om het vervolgens in zijn la te stoppen. Op mijn vraag wanneer we de analyse en het verbeterplan aan de organisatie zouden presenteren was het antwoord simpel weg: “niet! Ik ben niet van plan om iets te veranderen, dat was ook niet mijn intentie. Ik wilde alleen weten hoe we er intern voor staan en hoe het humeur in de organisatie is, dat weet ik nu en dat laat ik zo.”

Mijn afstudeerbegeleider kreeg pretlichtjes in zijn ogen van mijn gefrustreerde gebrom “Die man heeft groot gelijk”, durfde hij ook nog te zeggen. Was dit mijn supporter? Mijn leraar die me maandenlang had aangemoedigd, uitgedaagd, geïnspireerd met goede ideeën en gestimuleerd om door te gaan op de lastige momenten?

Als er één moment was waarop ik die steun en dat begrip goed had kunnen gebruiken was het dit moment wel. Maar in plaats daarvan kreeg ik deze uiterst irritante reactie. Een geamuseerde blik en de confronterende vraag: “Had je daarop commitment dan, toen je aan je opdracht begon?” “Hoezo commitment? Hij heeft de opdracht toch verstrekt”, sputterde ik nog tegen. Maar eerlijk is eerlijk. Hij had opdracht gegeven om te onderzoeken, niet om iets te verbeteren. Ik was er klakkeloos en ietwat naïef van uitgegaan, dat hij ook echt geïnteresseerd was in wat er speelde in zijn bedrijf. Dat hij bereid was om écht te luisteren en er iets mee te doen.

“Hoezo commitment? Hij heeft de opdracht toch verstrekt”, sputterde ik nog tegen. Maar eerlijk is eerlijk. Hij had opdracht gegeven om te onderzoeken, niet om iets te verbeteren. Ik was er klakkeloos en ietwat naïef van uitgegaan, dat hij ook echt geïnteresseerd was in wat er speelde in zijn bedrijf. Dat hij bereid was om écht te luisteren en er iets mee te doen.

Als de dag niet je vriend was dan is hij je leraar geweest. Op die dag leerde ik een van mijn belangrijkste lessen als organisatieadviseur. Een advies verkoop je niet pas als het geschreven is. Commitment vraag je vooraf. Ga dus nooit aan de slag voordat je de vraag achter de vraag begrijpt én je hebt gecheckt hoe het met de veranderbereidheid gesteld is.

Maar als die dag mijn leraar was, wat was mijn leraar dan die dag?

Hij was die dag mijn coach en leerde me daarmee zo veel meer dan al die keren dat hij me vol lof had geïnspireerd en aangemoedigd. Hoeveel fijner was het geweest als hij begrip had getoond en met mij mee had gesputterd. Dan had ik mij begrepen gevoeld, maar niks geleerd. Dankzij het feit dat zijn reactie zo irritant en confronterend was had deze zoveel impact. Op die dag leerde ik daarmee dus ook een van de belangrijkste lessen als coach. Je kunt mensen in beweging brengen door hen te inspireren. Als je ze ook weet te irriteren, dan help je ze om dat in de juiste richting te doen. Doe mij zo’n coach!

Alles op z'n plek
Disclaimer | Privacy policy