Twee delen

Het wordt er niet echt gezelliger op in Nederland. Theaters, bioscopen, kroegen, en restaurants, alles sluit om 17:00 uur. Alweer zijn deze ondernemers de dupe. Ze hebben al hun reserves opgebruikt, zowel financieel als mentaal. Ook helemaal opgebruikt zijn de zorgmedewerkers op de IC’s en Covidafdelingen. De druk is hoog, het ziekteverzuim is hoog, de uitstroom is hoog. Helaas geldt dat laatste niet voor de uitstroom van patiënten. Het zijn de IC-verpleegkundigen die vertrekken naar een functie elders. Daardoor neemt de druk op de blijvers nog verder toe, met nog meer verzuim en verloop tot gevolg. Een neergaande spiraal waar je moedeloos van wordt.

Die moedeloosheid is er ook in de samenleving. We zijn klaar met Covid en maatregel-moe. Het is terecht dat we daarbij óók naar de bestuurders kijken die ons zwichtend, zwabberend en zwalkend door deze crisis loodsen. Er is veel aan te merken op de effectiviteit van het beleid, dat ontbreekt aan doelgerichtheid, duidelijkheid en daadkracht. Er wordt veel, heel veel gepraat, zowel in het Catshuis als aan alle kwebbeltafels op TV. Maar een consistent beleid, dat ook gestructureerd en volhardend wordt gerealiseerd, ontbreekt nog altijd. 20 maanden na het uitbreken van Corona is dat schandalig en falend leiderschap. Dat de IC-capaciteit niet groter wordt, we opnieuw de slechtste van Europa zijn met de boosters én het ze niet lukt om krachtig en eenduidig te communiceren, is de ministers zwaar aan te rekenen; missionair of demissionair.

We mogen dat verwijt aan de politiek maken. Net als dat we boos mogen zijn op mensen die hun middelvinger opsteken naar de zorg en hun schouders ophalen voor de maatregelen. Het is in beide gevallen een gebrek aan verantwoordelijkheid. Wat kunnen we ons de woede van horecaondernemers en IC-verpleegkundigen goed voorstellen. Terwijl bij jou het water aan de lippen staat, staan op het malieveld elke keer weer een paar duizend man, dicht op elkaar, en heel boos ‘’boe’’ te roepen tegen het beleid.

Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat een tweedeling in de samenleving niet wenselijk is en het samenleven niet gezelliger maakt. Wat we tot nu toe vooral zien is een tweedeling tussen zij die alleen verwijten blijven maken en zij die ook zelf verantwoordelijkheid nemen. Een verwijt aan de ander is altijd ook een reflectie op jezelf. Wat kan ik beter doen om deze crisis sneller te helpen oplossen? Draag ik vooral bij aan oplossingen of ben ik meer een deel van het probleem? Geven we aandacht aan alles wat ons boos maakt, of doen we dingen waar we zelf invloed op hebben.

Dus een vraag in twee-delen: Wat verwijt ik een ander en welke verantwoordelijkheid draag ik zelf? Deze vraag kan iedereen zichzelf stellen. Gedupeerd of ongeschonden, missionair of demissionair, gevaccineerd of ongevaccineerd. Als we allemaal één stapje meer onderdeel van de oplossing worden, dan wordt het in Nederland ook net iets gezelliger. Welke invloed heb jij?

Alles op z'n plek
Disclaimer | Privacy policy | Algemene voorwaarden