Wist u dat uw browser verouderd is?

Om de best mogelijke gebruikerservaring van onze website te krijgen raden wij u aan om uw browser te upgraden naar een nieuwere versie of een andere browser. Klik op de upgrade button om naar de download pagina te gaan.

Upgrade hier uw browser
Ga verder op eigen risico

Wist u dat uw browser verouderd is?

Om de best mogelijke gebruikerservaring van onze website te krijgen raden wij u aan om uw browser te upgraden naar een nieuwere versie of een andere browser. Klik op de upgrade button om naar de download pagina te gaan.

Upgrade hier uw browser
Ga verder op eigen risico

Uit den boze

Langer, heel veel langer dan anders wel eens het geval is, staar ik naar een blanco vel dat maar niet lijkt te willen veranderen in een verse maandagmorgenquote. Het is geen doorsnee writer’s block die onvermijdelijk af en toe de kop op steekt. Deze schrijfverlamming is van een heel andere orde. Elke week vormt de actualiteit een opmaat tot een prikkelende uitspraak vanuit onze visie op ons vakgebied, het bedrijfsleven of de woelige wereld. Soms serieus, vaak met humor en altijd iets om even over na te denken. Prikkelend, scherp, soms zelfs met het gestrekte been erin, maar veel vaker met gevoel, nuance en een vleugje humor. Altijd leerzaam, maar nooit belerend. Altijd persoonlijk, maar zonder aanziens des persoons. Zonder kleuring, maar nooit kleurloos.

Precies daar wringt de balpen vandaag. De dringendste actualiteit van dit moment ligt zo gevoelig, dat elke mening, uitspraak of kritische kanttekening, ogenblikkelijk in je eigen onschuld kan ontploffen. Precies dat is wat er nu gebeurt. Bommen van Hamas ontploffen op huizen in Tel Aviv en die van het Israëlische leger op nederzettingen in de Gazastrook. Zonder aanzien des persoons, maar met diepe persoonlijke drama’s ten gevolg. Gewone mensen, onschuldige kinderen. Ze worden verminkt, getraumatiseerd, verjaagd of gedood. Omdat partijen vinden dat ze daar het recht toe hebben.

Terreurgroep Hamas treft weerloze burgers. De staat Israël doet dat evenzeer. Dat is beiden aan te rekenen. Maar wie het waagt om het gewelddadige kolonialisme van Israël te veroordelen, wordt ogenblikkelijk weggezet als antisemiet. Kritiek op Israël staat gelijk aan Jodenhaat. Dit is een even effectieve als destructieve manier om kritiek af te slaan en je gang te blijven gaan. Zolang je critici als slechtdenkend afschildert, hoef je je niets aan te trekken van oprechte zorgen en terechte kritiek, van menselijkheid en mensenrechten.

Zo’n heftig taboe op kritiek ontstaat vaak in sterk gepolariseerde situaties. Vanuit het credo “Wie kritiek heeft, hoort bij de vijand.’’

Critici van het kapitalisme werden gewantrouwd als communisme; wie kritiek heeft op moslims is de vijand van de islam; wie in landen als Rusland, China, Turkije of andere schijndemocratieën leeft en kritiek op de regering uit, die is een vijand van het volk en moet worden geëlimineerd. ‘Either you are with us or you are with the terrorists.’

Ook in ons eigen land, binnen partijen of clubjes, zelfs binnen bedrijven, diskwalificeren en blokkeren mensen elkaar steeds openlijker. Andersdenkenden zijn ogenblikkelijk de vijand van het oude of de tegenstander van de vooruitgang. Kritiek is uit den boze. Juist dat maakt mensen steeds bozer. We praten minder met andersdenkenden, luisteren minder oprecht naar andere meningen. We vinden het steeds moeilijker een andere visie te begrijpen of verschil van inzicht te accepteren. Liever zetten we kritiek weg als haat dat slechts bedoeld is om ons kapot te maken.

“Als niemand luistert naar niemand vallen er doden in plaats van woorden.’’ Dat schreef de uit Tsjechië gevluchte dichteres Jana Beranová, 45 jaar geleden. Deze week helaas weer pijnlijk actueel.

Alles op z'n plek
Disclaimer | Privacy policy | Algemene voorwaarden